Skip to main content


for H...

Ne çirkin bir şehir bu böyle. Bu anlamsız alt alta, üst üste yığılmış tabelalar, bir gecede dikilmiş gibi duran tek tip ruhsuz binalar, birbirinin peşi sıra sıralanmış telefon kılıfı dükkanları, boşluksuz sıralanmış arabaların, her saniyede bir camları titreten turuncu bagajlı motosikletlerin uğultusu, birbirine çarpa çarpa ilerleyen insanlar, çöp kamyonları.

Evden çıkmayalı epey oldu. Bugünün yağmurlu oluşuna sevindim doğrusu. Pardesümü alıp hızlıca çıktım evden. Sis biraz olsun kapatıyor bütün bu görsel şöleni, bırak tıkansın tek bir damlada felce uğrayan trafik, ne patron dönebilsin evine, ne yorgun işçi kurtulabilsin mesaisinden. 

Yarım saate orada olurum. 

Adımlarımı hızlandırıyorum, bu caddeyi her zaman hızlıca bitirmek isterim. Daha iyisini hak ettiğini düşündürüren ne, diye sormuştu yıllar önce bir gece, omzuma çarpan tanımadığım bir adam. Utanmıştım, kırılmıştım da. Sadece kendim için değil, diyebilirdim belki bugün. 

Dün gece bir filmi yarıda kapattım. Hiçbir merak uyandırmıyor bende bu köksüz, basit hikayeler. Güzel bir şey çıkarmak istiyorsanız gerçeği biraz kırmalısınız. 

Bütün denk gelişlerin bayağı olduğuna, bana artık hiçbir şey veremeyeceğine bu şehrin kanaat getirdim artık. insanların suratlarında boşluktan başka bir şey göremiyorum.

Evet, bir sade kahve lüften. Hep geç kalır. Birden yanaklarım gevşiyor bunu düşünce. Cebimdeki kitabı çıkarıp masanın üstüne koyuyorum. Birazdan her zamanki mantosu ile beliriveriyor. Adımlarını hızlandırmış, gecikmesi ile ilgili bir bahane düşünüyor, gülüyorum. 

Birden dışarıyı kar fırtına götürürken şömine başında kemiklerimin gevşediği hissi yerleşiyor göğsüme. 

Sevgili dostum, seni görmek ne güzel.





Comments